Bielactwo – dość często występująca choroba skóry (spotyka nawet ok. 2 % ludzi na świecie), spowodowana nieprawidłowym wytwarzaniem przez organizm melaniny, czyli pigmentu odpowiedzialnego za karnację skóry, kolor włosów i oczu. Bielactwo może być zarówno wrodzone (silnie uwarunkowane genetycznie, ujawniające się po urodzeniu) jak i nabyte (występujące najczęściej po 10 roku życia). Na skórze osoby cierpiącej na bielactwo widoczne są białe plamy, które z czasem mogą zwiększać swój rozmiar i łączyć się ze sobą. Białe plamy mogą obejmować powierzchnię całego ciała, jak i jego poszczególne jego partie np. dłonie, plecy, kolana. Bielactwo wrodzone – uwarunkowane genetycznie, które dzieli się na całkowite (obaj rodzice cierpią na bielactwo) oraz częściowe (występujące, gdy tylko jedno z rodziców jest nosicielem genu odpowiedzialnego za tę przypadłość). Co ciekawe, sam fakt, że któryś z rodziców choruje na bielactwo, nie pozwala na dokładne obliczenie prawdopodobieństwa wystąpienia tej choroby u jego dziecka. Jak dotąd nie udało się naukowcom ustalić, czym bielactwo o charakterze wrodzonym jest spowodowane, jakie jest źródło tej choroby. Dlatego więc przyjmuje się, że bielactwo wrodzone jest chorobą nieuleczalną, na którą nie ma skutecznego lekarstwa. Bielactwo wrodzone całkowite (albinizm całkowity) – osoby chorujące na ten typ bielactwa (albinosi) posiadają zazwyczaj bardzo jasną skórę oraz włosy, rzęsy i brwi, a tęczówki ich oczu mają barwę różową bądź niebieskawą. Niestety, tym defektom zazwyczaj towarzyszą zaburzenia narządu wzroku (np. oczopląs czy światłowstręt) oraz głuchoniemota. Ze względu na swoją niemal białą i niezwykle wrażliwą skórę, albinosi nie powinni wystawiać jej zbyt długo na działanie promieni słonecznych, gdyż może to skutkować poparzeniem, a w skrajnych przypadkach nawet zmianami o charakterze nowotworowym. Ponadto u mężczyzn albinosów dość często występuje tzw. skóra leopardzia. Bielactwo wrodzone częściowe – występuje wtedy, gdy dziecko dziedziczy „gen bielactwa” od jednego z rodziców. Bielactwo wówczas ujawnia się tylko częściowo np. poprzez odbarwienie skóry, włosów, rzęs czy brwi. Wśród osób z bielactwem częściowym spotyka się również różnobarwność tęczówki. Istnieje prawdopodobieństwo, że dziecko nie zapadnie na bielactwo, pomimo zdiagnozowanej choroby u rodzica. Bielactwo nabyte – najczęściej występująca odmiana bielactwa. Dotyczy w tym samym stopniu kobiet, jak i mężczyzn, najwięcej osób dotkniętych tą chorobą występuje wśród przedstawicieli rasy czarnej. Spowodowany jest rozkładem komórek barwnikowych w skórze, co prowadzi do jej wybarwienia. Przyczyna bielactwa (zarówno wrodzonego jak i nabytego) nie jest do końca rozpoznana. Szacuje się, że prawdopodobieństwo wystąpienia bielactwa o charakterze wrodzonym wynosi ok. 30 %. A jakie są czynniki wpływające na pojawienie się bielactwa u osób nieobciążonych genetycznie tą chorobą? Lekarze i naukowcy na podstawie badań i obserwacji osób dotkniętych bielactwem wyróżnili trzy teorie, umownie uznane za główne czynniki etiologiczne choroby. Należą do nich: Teoria autoimmunologiczna – związana ze współwystępowaniem innych schorzeń: łysienia plackowatego, tocznia rumieniowatego, niedokrwistości złośliwej, cukrzycy czy problemów z tarczycą, które powodują uszkodzenie melanocytów. Teoria nerwowa (cytotoksyczna) – silne przeżycia emocjonalne, trauma i przewlekły stres nie pozostają bez wpływu na ośrodkowy układ nerwowy. Za sprawą wymienionych czynników, w obrębie OUN może dojść do zniszczenia melanocytów (produkujących pigment skórny - melaninę) poprzez działanie cytotoksyczne. Teoria samozniszczenia – zgodnie z którą za degradację melanocytów odpowiada któryś z produktów syntezy melaniny. Poza przedstawionymi teoriami, za powstanie bielactwa mogą być odpowiedzialne również: działanie promieni nadfioletowych oraz różnego rodzaju urazy skóry (stłuczenia, skaleczenia, oparzenia, nieostrożne obchodzenie się ze środkami chemicznymi). Należy pamiętać o tym, że bielactwo nie jest niebezpieczne dla człowieka, i że da się z nim żyć – bielactwo nie boli i nie powoduje innych, dokuczliwych objawów, a wczesna diagnoza pozwala na szybkie zahamowanie dalszej progresji choroby.      
  Środowisko człowieka potrafi na niego wpływać w wielkim stopniu. Zazwyczaj to świat zewnętrzny zapewnia nam wiele bodźców, które skutkują powstaniem emocji. One z kolei odgrywają wielkie znaczenie w naszym […]
Napisane przez oliwka , dnia KOMENTARZE (0)