Impotencja jest to długotrwałe zaburzenie sfery seksualnej polegające na braku erekcji lub wytrysku pomimo podniecenia oraz satysfakcjonującej stymulacji. Schorzenie to najczęściej ujawnia się wśród pacjentów między 40 a 70 rokiem życia i jest związane z andropauzą, czyli zmianami zachodzącymi w gospodarce hormonalnej mężczyzny. Dysfunkcja erekcyjna nie jest jedynie schorzeniem o podłożu fizycznym, gdyż wiąże się z dyskomfortem psychicznym doprowadzając chorego nawet do stanów depresyjnych. W wyniku osłabienia aktywności seksualnej prowadzenie zdrowego trybu życia intymnego staje się wręcz niemożliwe. Czynniki wywołujące impotencję dzieli się na:
  • psychogenne, np. lęk przed seksualnością, lęk przed posiadaniem dziecka, depresja, zaburzone relacje między partnerami lęk przed ośmieszeniem, niepewność w kontaktach z kobietami, nieśmiałość, kompleksy, negatywny obraz własnej osoby, problemy w związku, kompleks małego członka, nieświadome tendencje homoseksualne, psychastenia, czynniki ambicjonalne, stres sytuacyjny, zaburzenie identyfikacji z rolą męską, rygoryzm seksualny, lęk przed kobietami, ortodoksja religijna, niska samoocena;
  • neurogenne, np. urazy kręgosłupa, dyskopatie, cukrzyca, udar mózgu, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, stany pooperacyjne w obrębie miednicy, guzy mózgu, choroby neurologiczne (np. stwardnienie zanikowe boczne, tetraplegia, paraplegia, polineuropatia, zaawansowana postać SM;
  • hormonalne, np. obniżony poziom testosteronu, podwyższony poziom prolaktyny;
  • krążeniowe, np. nadciśnienie związane z paleniem tytoniu, cukrzyca, miażdżyca, naczyń krwionośnych, zmiany w naczyniach prącia;
  • farmakologiczne, np. leki przeciwnadciśnieniowe, neuroleptyki, leki antydepresyjne z grupy SSRI i SNRI.
  • somatogenne, np. Choroba Peyroniego, wady rozwojowe narządów płciowych
Nie każde zaburzenie wzwodu można zdiagnozować jako początek impotencji której objawy przypominają wiele innych zaburzeń seksualnych tj. zaburzenia wytrysku, obniżenie poziomu libido spowodowanych przemęczeniem, brakiem snu lub zbyt dużą ilością alkoholu. Problem rozpoczyna się gdy stopniowo poranne erekcje zanikają. Do diagnostyki choroby należy zebrać dokładny wywiad od pacjenta oraz przeprowadzić podstawowe badania laboratoryjne – poziom cukru, cholesterolu, testosteronu, prolaktyny, kreatyniny; wraz z USG jader i prostaty. W trudniejszych do zdiagnozowania przypadkach konieczne staje się zastosowanie specjalistycznych metod tj. Dopplersonografia czy dość inwazyjna iniekcja w ciała jamiste członka. Skuteczna kuracja impotencji jest zależna od poprawnego rozpoznania przyczyny jej występowania. Wtedy w zależności od czynniku wywołującego zaburzenia erekcji można dobrać metodę leczenia. Dobrze dobrane leczenie umożliwia powrót pacjenta do zdrowej seksualności. W tym celu należy zasięgnąć opinii lekarza specjalisty seksuologa, gdyż czasem wystarczy zmiana trybu życia, diety czy wyeliminowanie czynnika stresogennego, aby wyzbyć się dysfunkcji erekcyjnej. Na dysfunkcję erekcji skarży się około 52 proc. mężczyzn w wieku 40-70 lat z czego około 10 proc. jest całkowicie niezdolna do osiągnięcia erekcji. Impotencja jest dużym problemem psychologicznym, który okazuje się wpływać w sposób negatywny na życie prywatne, intymne oraz życie w społeczeństwie. Jednak współczesna medycyna zdaje się doskonale radzić z tymi problemami poszukując odpowiednich rozwiązań w postaci nowoczesnych form leczenia. Obecnie, wysoką skuteczność metod leczenia impotencji zawdzięcza się rzetelnie przeprowadzonej diagnostyce podczas konsultacji u specjalisty co umożliwia odpowiednie jej dobranie.