Krótkowzroczność, inaczej miopia, to jeden z najczęściej występujących mankamentów budowy ludzkiego oka – wskazuje się, że dotyka około 30% europejczyków i około 80% azjatów. Charakteryzuje się poprawnym postrzeganiem przedmiotów położnych blisko i jednocześnie niedostrzeganiem obiektów znajdujących się w oddali, które wydają się być rozmazane i nieostre. Wynika to głównie z anormatywnego skupiania promieni świetlnych, które zbiegają się przed siatkówką, zamiast na niej. Na powstanie tej dolegliwości składają się głównie aspekty genetyczne i środowiskowe. Wielogodzinna praca przy komputerze, czytanie książek z krótkiej odległości, nieodpowiednie oświetlenie podczas wysiłku wzrokowego z całą pewnością nie wpływają pozytywnie na zdrowie gałki ocznej. Krótkowzroczność utrudnia funkcjonowanie. Aby polepszyć ostrość widzenia, krótkowidz jest zmuszony często mrugać, mocno mrużyć oczy, przecierać je lub skrócić odległość do danego przedmiotu, o ile oczywiście to możliwe. Przy tym często odczuwa ból głowy. Na świecie znane są trzy rodzaje tej dolegliwości:
  • Krótkowzroczność osiowa rozkwita w okresie dojrzewania i związana jest z nadmiernie długą osią gałki ocznej.
  • Krótkowzroczność krzywiznowa jest rezultatem przesadnie wypukłych elementów układu optycznego, przede wszystkim rogówki i soczewki.
  • Krótkowzroczność refrakcyjna może iść w parze z rozwojem cukrzycy lub zaćmy, które niejednokrotnie powodują zbyt dosadne załamanie promieni świetlnych docierających do soczewki.
Stadium zaawansowania krótkowzroczności mierzy się w Dioptriach. Niska krótkowzroczność to wada mniejsza lub równa -3 Dioptrii. Średnia krótkowzroczność przybiera wartości między -3 a -7 Dioptrii. Z kolei wada poniżej -7 Dioptrii oznacza dużą krótkowzroczność.