Autyzm jest zaburzeniem neurologicznym oddziaływającym na pracę mózgu. Najczęściej diagnozowany jest w ciągu pierwszych trzech lat życia. Występuje cztery razy częściej u chłopców niż dziewczynek. Autyzm można sklasyfikować na trzy rodzaje:

  • PDDD-NOS- całościowe zaburzenie rozwoju. Rozpoznanie takie jest wówczas gdy u dziecka występują symptomy zespołu Aspergera lub zaburzenia autystycznego, ale nie są spełnione pełne kryteria do zdiagnozowania któregoś z nich. Rozpoznanie to zdarza się często w przypadku małych dzieci, u których ciężko jednoznacznie ocenić obraz zaburzeń.
  • Syndrom Aspergera- spektrum autyzmu charakteryzującego się obsesyjnymi zainteresowaniami i bardziej prawidłowym rozwojem mowy oraz rozwojem poznawczym.
  • Syndrom Retta- schorzenie charakteryzujące się głównie zaburzeniami w poruszaniu oraz znacząco ograniczonym kontaktem z otoczeniem.
  • Syndrom Hellera- rzadkie zaburzenie rozwoju widoczne niejednokrotnie dopiero po 3 roku życia, charakteryzujące się utratą umiejętności motorycznych, społecznych i językowych.
Przy diagnozowaniu autyzmu wykorzystuje się badania MRI i tomografii, które wykazują nieprawidłowości w budowie mózgu, aczkolwiek diagnoza opiera się głównie na obserwacji zachowań dziecka.

Objawy autyzmudotyczą interakcji społecznych, komunikowania się oraz zachowań i zainteresowań. Chory odcina się od świata zewnętrznego, ma trudności z podporządkowaniem się panującym regułom, nie komunikuje się gestem, często nie reaguje na swoje imię, izoluje się, ogranicza wymianę informacji, unika kontaktu wzrokowego, nie potrafi naśladować i wykonywać poleceń. Jego mimika jest uboga, rzadko się uśmiecha, nie chce się bawić z innymi. Często występuje u niego nadwrażliwość na dotyk, zapach, dźwięk, światło czy obrazy. Występują zaburzenia zdolności językowych, niezrozumienie komunikatów wysyłanych przez inne osoby, nadmierne porządkowanie np. zabawek czy nagłe zamieranie w bezruchu. U niektórych pojawiają się zachowania agresywne w tym autoagresywne. Często są to indywidualne objawy i nie muszą dotyczyć każdego. Wraz z wzrostem i rozwojem chorego symptomy ulegają zmianie.

Przyczyny autyzmu nie są do końca zbadane, najprawdopodobniej jego podłoże stanowią nieprawidłowości neurologiczne o nieznanej przyczynie. Również mówi się o czynnikach biologicznych takich jak uszkodzenia mózgu związane z obecnością taratogenów w okresie ciąży, czy niedotlenieniem mózgu w okresie płodowym i noworodkowym. Obecnie wymienia się około 50 czynników zwiększających ryzyko pojawienia się choroby m.in.: uwarunkowania genetyczne, dziecięce porażenie mózgowe, wiek ojca powyżej 40 lat, urazy okołoporodowe, złe warunki życia płodowego, toksoplazmozę, alergie czy nietolerancje kazeiny i glutenu.