Znaczenie witaminy K2 w leczeniu osteoporozy

Dostarczanie organizmowi odpowiednich dawek witamin odgrywa niezwykle istotną rolę nie tylko w regulacji jego prawidłowego funkcjonowania, lecz również wspomaga walkę z licznymi chorobami. Za przykład stosowania witamin w profilaktyce zdrowotnej można uznać leczenie witaminą K, która zapobiega chorobom układu krążenia oraz wspomaga organizm w walce z osteoporozą. Odkryto bowiem, iż zaburzenia w gospodarce wapniowej w znacznym stopniu spowodowane są upośledzeniem działania białek aktywowanych właśnie przez tę witaminę.

Witamina K2

Witaminę K odkryto w 1929 roku, określając ją jako witaminę kogulacyjną będącą decydującym czynnikiem w krzepnięciu krwi. Nieco później wyizolowano witaminę K1 oraz K2. Prowadzone przez ostatnie dziesięciolecia badania wykazały kolejne właściwości jej działania, bowiem uczestniczy ona w karboksylacji białka kości oraz hamuje mobilizację jonów Ca2+ z kości w okresie pomenopauzalnym. Dodatkowo zależna od tej witaminy jest grupa białek matrycowych Gla, które występują m. in. w kościach, nerkach, płucach i sercu. Rodzina witamin K została podzielona na dwie grupy: K1 oraz K2, które ze względu na różnice w budowie chemicznej cechują się różną aktywnością biologiczną, skutecznością i biodostępnością, co znacznie wpływa na ich funkcjonowanie w organizmie. Źródła pokarmowe, z których pochodzą, są również odmienne.

Zastosowanie zdrowotne

Witamina K2 znalazła zastosowanie w leczeniu wielu schorzeń:

• stwardnienia rozsianego,




• artretyzmu,




• choroby Leśniowskiego-Crohna,
• przeziębienia,
• depresji,stanów zapalnych,
• otyłości,
• osłabienia mięśni,
• fibromialgii,
• Zespołu Przewlekłego Zmęczenia.

Korzystnie wpływa również na takie aspekty zdrowotne, jak:

• odporność,
• zdrowie skóry,
• zdrowie układu sercowo-naczyniowego i mózgu,
• wchłanianie minerałów,
• wydolność sportowa i zapobieganie urazom,
• poziom cukru we krwi,
• płodność,
• wspomaganie odchudzanie,
• wspieranie organizmu podczas ciąży i w okresie wczesnego dzieciństwa.

Definitywny związek pomiędzy poziomem witaminy K2 a chorobą serca po raz pierwszy opisano w 2004 roku w prowadzonej pod ścisła kontrolą i na dużą skalę próbie klinicznej Rotterdam Heart Study, która śledziła wyniki 4800 uczestników przez 7 lat. Holenderskie badania wykazały, że wśród osób, których diety zawierały największe dawki witaminy K2, śmiertelność w wyniku choroby serca była mniejsza o 57% w porównaniu z tymi którzy przyjmowali jej najmniej.

Z kolei przeprowadzając kilkuletnie badanie na 244 kobietach po menopauzie, stwierdzono, że pacjentki przyjmujące suplementy z witaminą K2 miały o wiele wolniejsze spadki gęstości mineralnej kości związanej z wiekiem. Długotrwałe badania na temat japońskich kobiet wykazały podobne korzyści, choć nie używano wysokich dawek witaminy K2.

Za główne przyczyny niedoboru witaminy K uznaje się: spadek liczby bakterii jelitowych oraz przyjmowanie doustnych leków przeciwkrzepliwych blokujących aktywność tej witaminy. Witamina K2 jest związkiem tworzonym głownie przez bakterie w produktach poddawanych procesowi fermentacji, tj. sery, jogurty, kefiry czy kapusta kiszona. W momencie, kiedy nasz układ trawienny działa w pełni swojej sprawności oraz występuje równowaga flory bakteryjnej w jelitach, witamina K2 powstaje samoczynnie w naszym organizmie. Jednak największą jej zawartość wykazuje japońska potrawa o nazwie Natto, którą otrzymuje się w wyniku fermentacji ziaren soi.

Witamina K2 a układ kostny i krwionośny

Za najważniejszą funkcję witaminy K2 uznaje się jej zdolność do transportowania wapnia do kości. Dzięki współpracy tej witaminy z witaminą D3, która jest odpowiedzialna za magazynowanie wapnia, trafia on do układu kostnego, natomiast w przypadku niedoboru witaminy K2 zostanie on osadzony w układzie krwionośnym, stopniowo pogłębiając miażdżycę. Silnie uzależnione od tej witaminy są białka MGP, występujące w kościach, oraz osteokalcyna, która przenosi wapń. Jednak proces ten kontrolowany jest przez witaminę K2, która aktywuje białka, co pozwala im wyłapywać wapń z organizmu oraz transportować go wprost do kości. Ta zależność polega na tym, że jeśli białka MGP są aktywne, to wapń jest transportowany do kości, natomiast w przypadku, gdy nie są aktywne, to wapń odkłada się w tętnicach. Przy niskim poziomie witaminy K2 dochodzi do sytuacji, że wapń nie może być wbudowany do kości, co naraża na osteoporozę, a jednocześnie odkłada się w tętnicach, powodując miażdżycę. To zjawisko zdrowotne zostało nazwane „paradoksem wapniowym” i ma swój udział zarówno w chorobach układu kostnego (osteoporoza) oraz w chorobach układu krwionośnego (miażdżyca). Brak wapnia w kościach powoduje ich osłabienie, co skutkuje chorobami układu kostnego, natomiast nadmierne jego ilości w naczyniach krwionośnych powodują ich usztywnienie, czego skutkiem jest nadciśnienie oraz właśnie choroby układu krwionośnego.

Dr Linda Demer wraz z zespołem z Uniwersytetu Kalifornia w Los Angeles, jako jedni z pierwszych wyjaśnili związek pomiędzy chorobami kości a schorzeniami sercowymi dzięki udanej identyfikacji białka w ludzkiej blaszce miażdżycowej, które – jak wierzono wcześniej – znajdowało się tylko w tkance kostnej. Tak zwane białko morfogeniczne kości-2, odgrywa ważną rolę w ich tworzeniu. Od tego czasu, kilka innych kluczowych regulatorów formowania kości zostało zidentyfikowanych w blaszce miażdżycowej, takich jak macierz białka GLA i osteopontyna, sugerując, że wspólne czynniki mogą wpływać na zdrowie kości i tętnic.